حقوق زنان

احاديثي زيادي را مي توان در مورد حقوق شوهران نقل کرد، ولي آنچه در مورد حقوق زنان اظهار شده است قليل و ساده است. در حديث زير چنين آمده است: " يا رسول الله ما حق زوجة احدنا عليه؟ قال : ان تطعمها اذا طعمت و تکسوها اذا اکتسيت ولا تضرب الوجه و لا تقبح ولا تهجر إلا في البيت." ( احمد و ابو داود و ابن ماجة ) يعني: " اي رسول خدا، زن چه حقي بر ما دارد؟ او ميگويد: تو بايد به او( زن ) غذا بدهي هنگامي که خودت غذا ميخوري، بايد او را بپوشاني هنگامي که خودت را مي پوشاني، به صورتش نزن، به او ناسزا مگو، او را رها مکن بجز در حصار خانه." ( 50  ) اين هم نمونهٌ ديگري از مکان ويژه زن و حقوق او در اسلام که از زبان پيغمبرش ميشنويم:

" . . . بدان که از جمله ٌ حقوق زن بر مرد آنست که هر چهار ماه يک مرتبه با او جماع کند." ( حلية المتقين، ص  117  ، محمد باقر مجلسي )

امتياز مردان

مرد ميتواند زنش را بزند و از مقاربت جنسي با او خود داري کند:

قرآن رابطه طبيعي بين مرد و زن را يک رابطه مبتني بر محبت و شفقت تعريف ميکند:

" . . . ميان شما رأفت و مهرباني برقرار نمود." ( سوره نور، آيه  21  ) سيد قطب يکي از بنيانگذاران جنبش اخوان المسلمين، "رأفت" و " مهرباني " ذکر شده در اين آيه را بيان طبيعي احساسي ميداند که مرد نسبت به جنس مخالفش دارد، چيزي که از جانب خالق متعال مقرر شده است. مفسرين قديم گفته اند که " مهر" ياد شده ميان زن و شوهر در آيه فوق معطوف است به عمل جنسي، در صورتيکه " رأفت" اشاره اي است به فرزندان مرد و همسرش. ( 51  ) مهمترين چيزي که بايد به خاطر داشت اين است که مهرباني و رأفت که ذکرش رفت، از جانب زن نسبت به مردش متصور نيست. چون از نظر بينش اسلامي، که در آيه هاي قرآن و احاديث متعدد قابل مشاهده است، زن به عنوان جنس ضعيف، و تعريف و تصويري غير انساني که از اش داده ميشود، قابل ترحم است، نه مرد. بناً مرد با مقام افضلي که در همهٌ عرصه هاي زندگي نسبت به زن دارد، بي نياز از مهرباني و عطوفت جنس دوم است. و قرآن به مردان دستور ميدهد که با آنها ( زنها ) با مهرباني مصاحب شوند.

حديث ديگري است که شوهر خوب را تعريف ميکند: " بهترين شما آنهائي هستند که با زنان شان به نيکوئي رفتار کنند." ( 52  ) اما اين نيکوئي در شرايط سخت، زماني که زن سلوک "درست و شايسته اي" ندارد تا کدام حدي قابل اجرا است؟ مطابق احکام قرآن مرد مسؤليت پند و اندرز زنش را دارد و همچنين حق اينکه زنش را ترک کند و مورد ضرب و شتم قرار دهد تا از رفتار متمردانه اي او جلوگيري کرده باشد. قرآن در اينمورد چنين حکم مي کند: "فالصالحات قانتات للغيب بما حفظ الله واللاتي تخافون نشزهن فعظوهن واهرهن في المضاجع و اضربوهن." ( سوره النساء: 34  ) يعني: " زناني که از مخالفت و نا فرماني آنها بيمناکيد، بايد نخست آن ها را موعظه کنيد. اگر مطيع نشدند، آ نها را به زدن تنبيه کنيد. اگر اطاعت کردند ديگر حق هيچگونه ستم نداريد  . . ." ( 53  )

سبب نزول اين آيه را بعضي از مفسرين اينطور توضيح مي دهند:

" نزلت هذه الآية في بنت محمد بن سلمة و زوجها ، فيإنه لطها لطمة فنشزت عن فراشه و ذهبت إلي الرسول و ذکرت هذه الشکاية، و إنه لطمها وأن اثر اللطمة باق في وجهها فقال: اقتصي منه ثم قال لها اصبري حتي انظر فنزلت هذا الأية (ا لرجال قوامون علي النساء ) فلعل نزلت قال النبي: اردنا امرأ و اراد الله أمرآ و الذي اراد الله خيراً." ( الرازي في تفسير النساء: 34  ) يعني:

" آيه فوق در ارتباط شکايت زني نزد محمد که شوهرش به صورت او سيلي زده بود ( که هنوز نقش آن بصورتش باقي بود ) نازل شده است. نخست پيامبر به او ( زن ) گفت: " با او تسويه کن، ولي بعداً افزود: صبر کن تا من در اين مورد فکر کنم، بعد که آيه فوق نازل شد، پيغمير گفت:" ما يک چيز مي خواهيم ولي خداوند چيزي ديگري، و چيزي را که خدا مي خواهد بهتر است." ( 54  )

به مشکل ميتوان که حکم فوق در مورد ضرب و شتم و تنبه بدني زن، آنطوري که مفسرين اسلامي در توجه خشونت جسمي بر عليه زنان از کلمه "ملائيم" استمداد ميجويندرا پذيرفت. تنبه فزيکی زن بعنوان آخرين راه اصلاحي و تأديبي بعد از کار ساز نبودن دوري جستن و محروميت جنسي زن مطرح ميشود. بناً زدن " ملائيم" بعد از تدبير اولي که همانا دوري جستن و محروم ساختن جنسي است، بايد عملاً و منطقاً بعنوان آخرين راه حل شديدتر باشد، که عملاً هم اينطور است. تنبه جنسي براي مطيع ساختن زن و همچنين براي استيلاي مرد بر جسم و روان او امريست که خداوند قهار براي امت مذکرش ارزاني داشته است.

بعضي از مفسرين معتقد اند که عمل تنبه فزيکي زن مانند شلاق زدن برده نيست. ( 55  )

ولي " زدن در حدي که باعث جراحت نشود." ( 56  ) بنا برين مرد حق تنبه جسمي زنش را تا هنگامي دارد که اين عمل شباهتي به شلاق زدن برده نداشته باشد و همچنين منجر به جراحت او نشود. مترجم کتاب مشکات در پاورقي فتواي قاضي خان که ميگويد زن را ملائيمتر بزن چنين مي نويسد: " زدن زن در چهار مورد جائيز است:

1  ــ  زماني که او ( زن ) زيور نپوشد هر چند که خواست شوهرش باشد.

2  ــ  زماني که شوهر او را جهت آميزش جنسي فرا ميخواند و او ( زن ) بدون کدام عذر معقول خو داري ورزد.

3  ــ  هنگامي که به او دستور داده ميشود که جهت عبادت غسل نمايد ( خودش را تميز کند ) و او سر باز زند.

4  ــ  هنگامي که بدون رخصت شوهر از منزل بيرون ميرود. " ( 57  )

در پاورقي ديگري در همين کتاب مترجم چنين ميگويد:" هيچ زني نبايد خواست هاي شوهرش را رد کند، بجز امور مربوط به دين. هنگامي که زن قاعده است و يا در ماه رمضان. بعضي از علما معتقد اند که اين عدم پذيرش غير شرعي است و شوهر بايد به طرق ديگر از همسرش لدت برد، با در آغوش گرفتن، بوسيدن و غيره. وظيفه زن بخشيدن آرامش به شوهرش در بستر است هرگاه که او ( مرد ) زنش را بطلبد."( 58  ) همانطور که مشاهده شد، تنبه جسمي زن در باور و آموزش هاي زن ستيز اسلامي حق مسلم مرد قرار داده شده است.

ابن کثير در تفسيرش از حديثي از نويسنده معتبر ابن القيس ياد آور ميشود که روزي در ملاقات با عمر، عمر زنش را ميگيرد و ميزند و به او ( ابن القيص ) ميگويد: " قال الأ شعث ضفت عمر رضي الله عنه فتناول امرأته فضربها فقال يا اشعث احفظ عني ثلاثا حفظتهن عن رسول الله لا يسال الرجل قيم ضرب امرأته . . ." ( ابو داود و النسائي و ابن ماجة ذکره ابن کثير في تفسير النساء: 34  ) يعني: " سه چيز را از من بخاطر داشته باش، چيزي را که من از پيغمبر به خاطر دارم که مي گفت: (از مرد نبايد پرسيده شود که چرا زنش را ميزند  . . . )" ( 59  )

سيد قطب يکي از بنيانگذارانجنبش اسلاميست، در توجيه حق تنبه مرد در آيه فوق چنين تلاش ميورزد:

" و شواهد الواقع، والملاحظات النفسية، علي بعض أنواع الانحراف، تقول: إن هذه الوسيلة تکون انسب الوسائل لإ شباع انحراف نفسی معين، و إصلاح سلوک صاحبه . . . و ارضائه . . في الوقت ذاته !. . . فربما کان من النساء من لا تحس قوة الرجل الذي تحب نفسيها أن تجعله قيماً و ترضي به زوجاً إلا حين يقهرها عضليها ! و ليست هذا طبيعة کل امرأة و لکن هذا الصنف من النساء موجود . وهوالذي قد يحتاج الي هذه المرحلة الاخيرة . . . ليستقيم و يبقي علي الموسسة الخطيرة . . . في سلم و طمأنينة." ( في ظلال القرآن، سيد قطب في تفسير النساء: 34  ) يعني :

" حقايق زندگي و مشاهدات رواني، از اشکال معين انحرافات بيانگر اين است که اين روش ( تنبه فزيکي زن ) يکي از مناسب ترين راه ها جهت فرونشاندن گمراهي و خطاي ويژه است، اصلاح خصوصيات يک شخص . . . و راضي ساختن او ( زن ) . . . در عين حال! حتي بدون موجوديت اين شکل از انحراف رواني، ممکن بعضي از زن ها نخواهند بر قدرت مرد، کسي که دوست دارند که او ( مرد ) باغبان يا همسرشان باشند، اعتراف کنند. بجز هنگامي که مرد از لحاظ فزيکي بر آنها غالب شود! اين طبيعت هر زني نيست. اما اين نوع ( زن ) وجود دارد. و زنان اين چنيني براي اينکه درست شوند نياز به معالجه دارند و  . . ." ( 60  )

بعضي از روشنفکران اسلامي، با اقتباس گفته فوق مي گويند: " هذا الي جانب من يقول أن النشوز هو حالة مرضية تنتاب المرأة و هذه الحلة المرضية نوعان: الاول هي الحالة التي تلتذ فيها المرأة بأن تکون الطف الخاضع و بأ ن تضرب و تعذب و هو ما يسمي في علم النفس (Masochism   ) و الثاني هو الحالة المرضية التي تلتذ فيها المرأة بأن توقع الأذي بالغير و أن تتسلط و تتجبر و تتحکم و تسيطر و هذه الحالة تسمي ( Sadism   ) في علم النفس فمثل هذه المرأة لا حل لها سوي انتزاع شوکتها و کسر سلاحها الذي تتحکم به و سلاح المرأة أنونتها اما المرأة الاخري التي لا تجد لذتها الا في الخضوع و الضرب فالضرب لها علاج، و من هنا تتفق کلمة القرآن: و اهجروهن في المضاج و اضربوهن مع أحدث ما وصل اليه علم النفس العصري في فهم المرأة الناشز، فکانت هذا الکلمة من المعجزات العلمية للقرآن اذ تلخص ما اتي به علم النفس في مجلدات عن المرأة الناشز و علاجها ." يعني:

" ياغي گري ( نشوز ) زن يک حالت پزشکي است و به دو نوع است: نخستين حالت اين است که زن براي اينکه همسر مطيع باشد، از شکنجه و آزار احساس آسايش و لذت ميکند و به آن رغبت دارد. و اين چيزي است که رضا به جفاي معشوق ناميده ميشود. دومين حالت هنگامي است که زن دوست دارد به همسرش صدمه زده و به حريف پيروز شده و مسلط شود. چيزي که ساديسم ناميده ميشود. زنان اين چنيني علاجي جز نابودي ابزار تسلط شان، که عبارت است از طبيعت زنانه آنها، ندارند. اما زنان ديگري، آنهائي که از اطاعت و تنبه شدن لذت مي برند راه علاج و درمان شان تنبه فزيکي است. بنابراين دستور قرآن: تبعيد کنيد آنها را در کنج خانه ها و بزنيد آنها را، موافقت دارد با کشفيات جديد روان پزشکي در زمينه درک زن ياغي و متمرد. اين نمونه اي از معجزات علمي قرآن است، زيرا اين نتيجه و حاصل حجم بزرگي از تحقيقات علم روانشناسي در زمينه زنان متمرد و ياغي است. " ( 61  )

هر دو نقل بالا بيانگر و مبتني بر دستورات ضد انساني و زن ستيز قرآن است که مي گويد زنان گمراه را بزنيد تا از گمراهي باز گردند. اما درک وباوري که اين خصلت يعني ياغيگري را جز طبيعت زن دانسته و آنرا ناشي از سرشت خلقت مي پندارد، چرا راه علاج را بر تنبه جسمي زن مي بيند. چنانچه مشاهده مي کنيد اسلاميون اين " بيماري ذاتي" که خواست خداي متعال است، را معجزه خوانده و براي توجيه اين همه بربريت و زن ستيزي وقيحانه از علم روانپزشکي نيز استمداد ميجويند. از قرآن گرفته تا گفتار و کردار محمد پيغمبر اسلام و اعوان و انصارش، همه تنبه جسمي زن را توجيه نموده اند و اين حقي است از آن مردان و فقط مردان. مردي که از تمرد و ياغيگري زنش بيم دارد، نخست او را نصيحت کند، اگر اين امر کارگر نيفتاد مرد حق دارد که از بستر او دوري جويد، اگر اين هم مؤثر نيفتاد او ( مرد ) حق دارد که زنش را بزند.

 سيد قطب ديناميزم راندن زن و پاسخ ندادن به نياز هاي جنسي اش را وقتي که نصيحت کار سازنيست، چنين توضيح ميدهد:

 " هنا يجيء الا جراء الثاني . . . حرکة استعلاء نفسية من الرجل علي کل ما تدل به المرأة من جمال و جاذبية . . و اهجروهن في المضاجع . . والمضجع موضع الإغراء والجاذيبة، التي تبلغ فيها المرأة الناشز المتعالية قمة سلطانها. فأذا استطاع الرجل أن يقهر داوفعه تجاه هذا الاغراء، فقد أسقط من بد المرأة الناشز أمضي أسلحتها التي تعتز بها." (سيد قطب، في ظلال القران، في تفسير سورة النساء:34) يعني:

" اينجا مرحله يا فاز دوم مي آيد . . . مرد بايد که يک حرکت برتر رواني بر عليه همهٌ جذابيت و زيبائي زن بکار گيرد، از طريق دوري جستن ويا راندن او از بسترش. زيرا بستر محل اغوا و فريب است، جائي که زن متمرد به اوج قدرتش دست ميابد. اگر مرد بتواند به ميلش بر ضد اغواي زن فايق آيد، آنگاه است که او ( مرد ) موفق به خلع سلاح شده است." ( 62  )

يکي ديگراز اسلاميست ها گفته هاي فوق را چنين تکرار ميکند: " هجرها . . هو علاج رادع للمرأة مذل لکبريائها، فإن أعز ما تدل به هو أنوثتها، وأقوي ما تغزو به الرجل هو هذا السلاح . . . فأذا فله لها . . . فقد أبقاها بلا سلاح . . و ذلک أن ما تشعر به المرأع من هزيمة." ( البهي الخولي، الاسلام و المرأة ألمعاصرة، ص  105  ) يعني:

" اين راندن از خود جنسي، علاجي است که زن ياغي و متمرد را از ياغيگري باز ميدارد، و باعث جريحه دار شدن غروراو ( زن ) ميگردد. چيزي که مهمترين گنجينه زن محسوب ميشود زنانگي او است . . . بنا براين ضربه خوردن آن تحقير آميزترين شکست براي او ( زن ) است." ( 63  )

بنا براين مرد حق دارد که زنش را از خود براند يعني با او مقاربت جنسي نکند و او را تنبه فزيکي نمايد، هرگاه از ياغي گري او بيمناک است. زن اما، هرگز حق ندارد که به همچون راه کردي جهت اصلاح شوهر متمردش دست برد، چنانچه از آيه زير مستفاد ميشود:

" و إن أمرأة خافت من بعلها نشوزأ او اعراضأ فلا جناح عليهما أن يصلحا بينهما صلحاً و الصلح خير" ( سوره النساء: 128  ) يعني: " و اگر زني از شوهرش بيم آن داشت که با وي راه مخالف و بد سلوکي پيش گيرد يا از او دوري گزيند باکي نيست که هر دو طريق مصالحت و سازگاري بنمايند." ( 64  )

از آيه هاي  34  و  128  سوره نساء به روشني بر مي آيد که، هنگامي که زني از ياغيگري و بي وفائي شوهرش هراس دارد، قرآن به او دستور مدارا و سازش ميدهد، ولي وقتي قضيه بر عکس است يعني مرد بيم ياغي گري از جانب زنش را دارد، قرآن در دفاع از حق مسلم و يزداني مرد بر خواسته و دستور راندن او ( زن ) از بستر و سر انجام استفاده از زور را ميدهد.

بخاري در حديث زير مثالي از حق اختيار زن ميآورد، هرگاه که او از جفاکاري و بيوفائي شوهرش بيمناک باشد: "عن عائشة- و إن امرآة خافت من بعلها نشوزأ أو اعراضأ- قالت: هي المرأة تکون عند الرجل لا يستکثر منها فيريد طلاقها و يتزوج غير ها، تقول له: امسکني و لا تطلقني، ثم تزوج غيري ، فأنت في حل من النفقة علي و القسمة ليي فذلک قوله تعلي ـ فلا جناح عليهما أن يصلحا بينهما صلحا والصلح خير ــ." ( صحيح بخاري عربي ــ إنجليزي جزء  7  حد يث  134  ) يعني:

" از عايشه ( راجع به اين آيه که ميگويد: و اگر زني از شوهرش بيم آن داشت که با وي راه مخالفت و بد سلوکي پيش گيرد يا از او دوري گزيند) نقل شده است که ميگويد اين آيه مربوط به زني است که شوهرش نمي خواست بيشتر از اين او را به همسري خودش نگهدارد، بلکه ميخواست که او را طلاق نمايد و با ديگري ازدواج کند، از اينرو زن به مردش گفت: " مرا نگهدار و طلاقم مده، و با ديگري ازدواج کن و من از تو نفقه نمي خواهم و نه هم با من همبستر شو." خداوند دستور ميفرمايد: صلحي برضاي طرفين که صلح بهر حال بهتر است." (65  )

بر مبناي حديث فوق از بخاري، زني که از بيوفائي و جفا از جانب شوهرش بيم دارد، قرآن به او توافق صلح آميز را توصيه مي کند و حتي از او ( زن ) ميخواهد که حاضر به تسليم در برابر خواستهاي مردش از آنجمله ازدواج وي با کسي ديگري شود، و سر انجام حاضر شود که از حق خودش بلحاظ مالي و رابطه جنسي هم بگذرد. عايشه در مورد اين موقعيت نا مساعد زن حکايتي دارد که شنيدني است: ". . . و چون سوده دختر زمعه ميترسيد پيغمبر او را طلاق دهد به حضرت گفت نوبت مرا مراعات مکن من توقع همبستري با ترا ندارم و شب خود را به عايشه ميدهم ولي مرا طلاق مده زيرا ميخواهم روز حشر جزء زنان تو محسوب بشوم." ( 23  سال ، ص  209  ، علي دشتي )

تنبه جسمي زن متمرد، بعنوان آخرين راه حل و چاره جوئي پيش از طلاق است، زن نخست بايد نصيحت شود و اگر اين امر مؤثر نيافتاد، مرد حق دارد که از همخوابگي با او ( همسرش ) دوري گزيند. حکم قرآن مبني بر رفتار نيک با زن در تناقض با اين حکم که زن ياغي را تنبه نموده و ازش دوري گزيند نيست، چون از نظر اسلام تنبه جسمي زن خود عين مهرباني و شفقت با او است. محمد پيامبر اسلام که خود گويا مهربانانه ترين سلوک را با زناش داشته، ازهمهٌ آنها مدت يکماه دوري ميگزيد. ( 66  ) غزالي اين مسأله را چنين بيان ميکند: " در زنان شرارت و ضعف وجود دارد. ديپلماسي و خشونت چاره گر شرارت ( نابکاري ) است، مهرباني و ملايمت علاج ضعف و سستي." ( 67  )

مرد حق ازدواج به چهار زن آزاد مؤمينه را دارد و مي تواند با کنيزان بيشماري رابطه جنسي داشته باشد:

بر مبناء احکام خدا و پيغمبرش محمد، مردان می توانند با بيش از يک زن ادواج کنند، چنانچه از آيه زيربر ميآيد:

" و إن خفتم الا تقسطوا في اليتامي فإنکحوا ما طاب لکم من النساء مثني و ثلاث و رباع فان خفتم الا تعولوا فواجدة او ما ملکت أيمانکم ذلک ادنی الا تعولوا " ( سوره النساء: 3  ) يعني: " اگر بترسيد که مبادا در بارهٌ يتيمان مراعات عدل و داد کنيد، پس آنکس از زنان را به نکاح خود در آوريد که مر شما را نيکو و مناسب عدالت است دو يا سه يا چهار و اگر بترسيد که چون زنان متعدد گيريد راه عدالت نپيموده و با آنها ستم کنيد پس تنها يک زن اختيار کرده و ياچنانچه کنييزي داريد بآن اکتفا کنيد که اين نزديکتر بعدالت و ترک ستمکاري است  " ( 68  )

اما بعضي ها استدلال مي آورند که چون بر قرار داشتن برابري نا ممکن است، بنأ با تکيه به آيه زير ازدواج با بيشتر از يک زن را جايز نمي دانند: " و لن تستطيعوا ان تعدلوا بين النساء ولو حرصتم فالا تميلوا کل الميل " يعني: " شما هرگز نتوانيد ميان زنان بعدالت  رفتار کنيد و هر چند راغب و حريص بر عدل باشيد پس بتمام ميل خود يکي را بهره مند و ديگري را محروم نکنيد. " ( سوره نساء: 129  ) ( 69  )

اما اکثريت قريب به اتفاق مفسرين به اين باور اند که:

" ( ولن تستطيعوان تعدلوا بين النساء و لو حرصتم ) اي ان تعدلوا في شهوة القلب و ميل النفس و يتبع ذلک التفاوت في الوقاع و انما عليه العدل في العطا ء و المبيت و اما في الوقاع و الحب فذلک لا يدخل تحت الاختيار."( الغزالي احيأ علوم الدين جزء  2  ص  54  و  55  ) يعني:

" عدالت ياد شده در آيه  3  ، سوره نساء ( شما هرگز نتوانيد ميان زنان بعدالت رفتار کنيد و هر چند راغب و حريص برعدل باشيد ) ، مربوط است به شهوة القلب و ميل النفس و التفاوت في الوقاع و عدالت ياد شده در آيه  129  ، سوره نساء مربوط است به عاطفه و محبت مرد نسبت به زنانش که اختياري نيست. " ( 70  )

اين مفسرين در ادامه استدلال ميکنند که محمد خود نيز در محبت با زنانش عادل و مصنف نبوده است، زيرا او عايشه را بيشتر از بقيه زنانش دوست ميداشت. ( 71  ) پس تا هنگامي که شوهر بتواند نسبت به زنانش در رابطه با تقسيم وقت و هم در رابطه به نفقه " بعدالت" رفتار کند، ميتواند تا چهار زن داشته باشد.

تعدادي هم به اين باور اند که تعداد زناني را که يک مرد ميتواند همزمان در اختيار داشته باشد  9  تااست، چنانچه دو تا، سه تا و چهار تا مساوي است به  9  تا. و محمد خود نيز هنگامي که مرد  9  تا زن داشت، و پيروي از سنت و شيوه زندگي پيغمبر راهي ستوده و نيک است. ( 72  ) بعضي هم معتقد اند که آيه فوق گواهي است بر نا محدود بودن تعداد همسر، زيرا که در آيه فوق دو يا سه و يا چهار ذکر نشده است و دقيقاً گفته شده است دو و سه و يا چهار، مقصود دو و سه و چهار است  . . . ( 73  )

دليل ازدواج با بيشتر از يک زن را غزالي يکي از معتبر ترين مفسرين اسلامي چنين بيان ميدارد: " و من الطباع ما تغلب عليه الشهوة بحيث لا تحصنه المرأة الواحدة فيستحب لصاحبها الزيادة علي الواحدة الي الاربع. "( الغزالي، احياء علوم الدين جزء  2  ص  32  ) يعني:

" در بعضي از مردان تمايل جنسي چنان غالب ( شديد) است که يک زن نمي تواند باعث ارضاي آنها شود و او را از عمل زنا مسئون بدارد. به اين دليل مردان اينچنيني بهتر است که با بيشتر از يک زن ازدواج کنند و  ا ميتوان تا چهار زن داشته باشند." ( 74  )

در ضمن طبق دستورات قرآن، مردان حق دارند و مي توانند که با کنيزان شان رابطه جنسي بر قرار نمايند و از آنها لذت برند.

" إذا اشتري ( رجل ) جارية فإن عقد شرائها يقيد حل و طهئا ضمناً وهو ليس عقد نکاح کما لا يخفي . . . عقد شراء الامة . . . إنما هو لمکها قصداً والتذذ بها ضمناً فهو عقد شراء لا عقد نکاح." ( کتاب افقه علي المذاهب الاربعة عبدالرحمن الجزيري، دار الکتب العلميه، 1990  الجزء الرابع، ص  89  ) يعني:

" اگر مردي کنيزي را خريداري کند، قرار داد خريد حق استفاده جنسي از کنيز را نيز شامل ميشود." ( 75  ) طبق " قرار داد ابتدا او ( کنيز ) را مالک ميشود و ثانياً از او لذت جنسي ميبرد." (76  )

دليل استفاده جنسي از کنيز با وجود اينکه مرد مسلمان ازدواج کرده و همسر هم دارد، را غزالي چنين توضيح ميدهد: " لما کانت الشهوة اغلب علي مزاج العرب کان استکثار الصالحين منه للنکاح اشد و لا جل فراغ القلب ابيح نکاح الا مة عند خوف العنت مع ان فيه ارقاق الولد و هو نوع أهلاک، و هو محرم علي کل من قدر علي حرة، و لکن إرقاق الولد اهون من إهلاک الدين، و ليس فيه الا تنغيص الحياة علي الولد مدة، و في اقتحام الفاحشة تغويت احياة الاخروبية التي تستحقر الا عمار الطويلة بالاضافة الي يوم من ايامها."  ( الغزالي احيا ء علوم الين جزء  2  ص  33  ) يعني:

" از آنجائي که شهوت يک جنبه غالبي از طبيعت اعراب است، نياز مردان متقي به مقاربت جنسي خيلي شديد ارزيابي شده است. و بمنظور فراغ قلبهاي شان جهت عبادت پروردگار، آنها اجازه يافته اند که با کنيزان خويش مقاربت جنسي نمايند و در عين حال بايست بترسند که اين غريضه شهواني شايد آنها را به ارتکاب زنا سوق دهد. بهر حال اين مسلم است که همچون عملي ( مقاربت با کنيز ) منجر به زاده شدن کودکي که برده خواهد بود، ميشود. چيزي که خود شکلي از تباهي است . . . ولي برده ساختن يک کودک گناه سبکتري نسبت به خرابي ايمان است. زيرا برده ساختن نوزاد چيزي مؤقت است، اما ارتکاب زنا گمراهي ابدي است." ( 77  )

غزالي حکايتي راجع به اين غلبه شهواني دارد که قابل شنيدن است به آن توجه کنيد:

" حکي علي ابن عمر . . و کان من زهاد الصاحبة و علما ئهم انه کان  يفطر من الصوم علي الجماع قبل الا کل، وربما جامع ثلاثاً من جواريه في شهر رمضان قبل العشاء الاخيرة." ( الغزالي احياء علوم الدين جزء  2  ص  33  ) يعني: " علي ابن عمر که يک صحابه زاهد و عالم بود، روزه اش را قبل از هر چيزي با جماع افطار ميکرد. و با سه کنيزش قبل از عشاء همبستر مي شد." ( 78  )

يعني که زن در اين باور وسيلهٌ براي ارضاي شهوات حيواني مرد است، سکس عملي است مربوط به مرد و فقط براي لذت او، براي اثبات هر چه بيشتر اين باور حقارت آميز بد نيست که باز از بخاري نقل کنيم که مي گويد: " نبي الله کان يطوف علي نسائه في الليلة الواحدة و له يومئذ تسع نستوة." ( صحيح بخاري عربي ــ انجليزي جزء  7  حديث  142  ) يعني: " رسول خدا با همه اي زنانش در يک شب مقاربت جنسي ميکرد، و در اين زمان او  9  زن داشت." ( 79  )

چون محمد پيغمبر اسلام باري خودش گفته بود: " اعطيت قوة اربعين في الجماع " ( الطبقات الکبري لا بن سعد، جزء  8  ص  129  ) يعني: " که قدرت جنسي چهل مرد را داراست." ( 80  ) اين تنها محمد نيست که از اين مزيت برخوردار است، بلکه يارانش از جمله علي نيز از امتيازي در اين مورد برخوردار است که توجه تان را بدان جلب مي کنم:

" و علياً کان أزهد اصحاب رسول الله و کان له اربع نسوة و سبع عشرة سرية. " ( الغزالي، احياء علوم الدين جزء  2  ص  27  ) يعني: " علي که يکي از زاهد ترين اصحاب رسول خدا بود چهار زن و هفده کنيز متعه داشت." ( 81  ) در حاليکه " و کان في الصحابة من له الثلاث و الاربع، و من کان له اثنتان لا يحصي." ( الغزالي، احيا ء علوم الدين جزء  2  ص  34  ) يعني: " بعضي از اصحاب  3  و  4  زن داشتند، کساني که دو زن داشتند از لحاظ تعداد بيشمار بودند." ( 82  )

راجع به استفاده جنسي از کنيز که در آيه فوق قرآن آمده و اينجا نيز نقل شد، رازي چنين اظهار عقيده ميکند: " سوي ( الله ) في السهولة و اليس بين الحرة الواحدة و بين الا ماء من غير حصر، ولمعري إنهن اقل تبعة و اخف مؤنة من المهائر، لا عليک اکثرت منهن ام اقللت، عدلت بينهن في القسم أم لم تعدل، عزلت عنهم أم لم تعزل. " ( الرازي في تفسير النساء  : 3  ) يعني:

" خداوند شرط رابطه جنسي با کنيز ( هر تعدادي که مرد مؤمن در اختيار دارد ) را به اندازه ازدواج با يک زن آزاد مؤمنه سهل ساخته است، در ضمن مسؤليت و توشه اي کنيزان کمتر است از جهزيه ديگران، مهم نيست که تعداد شان کم و يا زياد باشد، اهميت ندارد که تو در ميان آنها در مورد تقسيم وقت به عدالت رفتار کني يا نه و مهم هم نيست که عمل مقاربت جنسي با آنها را کامل نمائي يا خير." ( 83  )

قربطي در مورد آيه  3  سوره نساء و استفاده جنسي مردان مسلمان از کنيزان شان چنين ميگويد:

" المعني ( فإن خفتم ألا تعدلو ) في القسم ( فواحدة أو ما مالکت ايمانکم ) فجعل ملک اليمين کله بمنزلة واحدة ، فانتفي بذلک ان يکون للاماء حق في الواط ، او في القسم ، إلا ان ملک اليمين في العدل قائم بوجوب حسن الملکة و الرفق بالرقيق. " ( القرطبي في تفسير النساء  : 3  ) يعني: " آنها نه حق همخوابگي دارند  و نه هم حق نفقه، زيرا خداوند آفريده است، زن مؤمنه آزاد و کنيزاني که در تمللک داريد، را از يک دسته. بهر صورت مالک حق در خور مالکيت بر کنيزش را دارد و کنيز هم سزاوار احسان مالکش است." ( 84  )

از اينرو از نظر آموزش هاي اسلامي نياز مردان متقي به مقاربت جنسي، جهت فراغ قلب مرد مؤمن براي امر عبادت خداوند، بسيار شديد ارزيابي شده است. به همين دليل مردان مسلمان اجازه يافته اند تا با چهار زن ازدواج نمايند و از کنيزان هر آنچه در تملک دارند لذت جنسي برند، حتي اگر اين امر منجر به " زاده شدن کودکي شود که برده خواهد بود، که شکلي از تباهي است. "              ادامه دارد

منابع : 

1  ــ   مشکات، کتاب  1  ، مقدمه: قرآن و حديث، ص  3  ، ترجمه انگليسي.

2  ــ   اتقان في علوم القرآن، جلد دوم، ص  182.

3  ــ   مشکات، کتاب  1، اهميت قرآن و حديث، ص  2  و  3  ، ترجمه انگليسي.

4  ــ   صحيح مسلم ، مقدمه ترجمه انگليسي.      

5  ــ   مشکات ، کتاب  1  ، اهميت قرآن و حديث ، ص  5  ، ترجمه انگليسي.

6  ــ   همان منبع ، اهميت قرآن و حديث ، ص  2  و  3  .

7  ــ   قرآن سوره بقره آيه  228  .

8  ــ   ابن کثير، في تفسير النساء آيه  34  .

9  ــ   رازي، تفسير سوره نساء ، آيه  11  .

10  ــ   همان منبع.

11  ــ   تفسير کبير رازي، سوره نساء آيه  11  .

12  ــ   احمد زکي تفاحه، زن و اسلام، دارالکتاب اللبنائي بيروت  985  ، ص  36  .

13ــ   بخاري، عربي ــ انجليزي خزء  1  حديث  301  .

14  ــ   همان منبع.

15  ــ   تفسير کبير رازي، سوره  30  ، آيه  21  .

16  ــ   اسلام و زن دارالقلم، کويت، 1984  ، ص  241  .

17  ــ   همان منبع.

18  ــ   صحيح بخاري، جلد  1  ، حديث  28  .

19  ــ   قرآن سوره بقره آيه  282  .

20  ــ   The Age , Life be hind a viel  of  Islam, 3 / 3 1992 , p II

21  ــ   المنصف ، ابوبکر احمد ابن عبدالله موسي الکندي ، جلد اول ، جزء  2  ص  263  ، همچنين مراجعه شود به احياي علوم دين، غزالي دار الکتب علميه، بيروت ، جلد  2  کتاب ادب النکاح ، ص  52  .

22  ــ   کنز جلد  21  ، حديث  919  .

23  ــ   احمد زکي تفاحه، زن و اسلام ، ص  180  .

24  ــ   احياي علوم الدين، غزالي، دارالکتب علميه، بيروت، جلد  2  ، کتاب ادب النکاح، ص  34  .

25  ــ   فرهنگ فارسي عميد.

26  ــ   کنز جلد  22  ، حديث  858  ، همچنين مراجعه شود به: احياي علوم الدين، غزالي، دارالکتب علميه، بيروت، جلد  2  کتاب ادب النکاح، ص  65  .

27  ــ   احياي علوم الدين ، غزالي ، دارالکتب علميه بيروت ، جلد  2  کتاب ادب النکاح ، ص  65  .

 28  ــ   همان منبع ، ص  65  .

29  ــ   الي کل فتة تؤمن با لله ــ دکتور محمد سعيد رمضان البوطي ، ترجمه انگليسي، رساله هشتم، ص  41  و  42  ، 1987  ، بيروت.

30  ــ   همان منبع ، ص  43  .

31  ــ   همان منبع ، ص  47  و  48  .

32  ــ   همان منبع ، ص  98  .

33  ــ   صحيح بخاري، ترجمه انگليسي، جزء  7  ، حديث  113  .

34  ــ   همان منبع، حديث  114  .

35  ــ   احياي علوم الدين، غزالي، دار الکتب علميه، بيروت جلد  2  کتاب ادب النکاح، ص  51  .

36  ــ   حديث صحيح، بنقل از احمد.

37  ــ   احياي علوم الدين، غزالي، دار الکتب علميه، بيروت، جلد  2  کتاب ادب النکاح ص، 51  .

38  ــ   مشکات، کتاب، ترجمه انگليسي ، بخش " وظايف زن وشوهر" ، حديث  61  .

39  ــ   همان منبع حديث  54  ، همچنين مراجعه شود به صحيح بخاري ، ترجمه انگليسي ، جزء  7  ، حديث  121  .

40  ــ   الي کل فتة تؤمن بالله ، دکتور محمد سيعد رمضان البوطي ، رساله هشتم ، ص  ، 55  ، 1987  بيروت .

41  ــ   عبدالرحمن الجزيري ، الفقه علي المذاهب الاربعة ، بخش  4  ، ص، 7  دارالکتب علميه  ، 1990  .

42  ــ   قرآن سوره  26  ، آيه  166  .

43  ــ   قربطي ، تفسير سوره روم ، آيه  21  .

44  ــ   سيوطي ، تفسير سوره نساء آيه  34  ، همچنين مراجعه شود به مشکات ترجمه انگليسي ، کتاب  1  ، حديث  74  .

45  ــ   مشکات ، کتاب  1  ، ترجمه انگليسي ، بخش << وظايف زن و شوهر >> حديث  60  .

46  ــ   سيوطي ، تفسير سوره نساء آيه  34  و کنز ، جزء  22  ، حديث  868  .

47  ــ   مشکات ،کتاب  1  ، ترجمه انگليسي ، بخش << وظايف زن و شوهر >> ، حديث  70  ، اين حديث بوسيله ابو داود ، احمد ترمذي و . . . نقل شده است .

48  ــ   احمد زکي تفاحه ، زن و اسلام ، دارالکتاب اللبنائي ، بيروت  ، 1985  ، ص  176  و همجنين مراجعه شود به : المصنف ، ابوبکر احمد ابن عبدالله موسي الکندي ، جلد  1  ، بخش  2  ، ص  ، 255  .

49  ــ   سيوطي ، تفسير سوره نساء ، آيه  34.

50  ــ   ابن ماجه ، کتاب النکاح ، حديث  1850  .

51  ــ   رازي و قربطي ، تفسير سوره نساء ، آيه  21  .

52  ــ   مشکات ، کتاب  1  ترجمه انگليسي ، بخش << وظايف زن و شوهر >> ، حديث  68  .

53  ــ   قرآن سوره نساء آيه  34  .

54  ــ    رازي ، تفسير کبير ، سوره نساء آيه  34  .

55  ــ   مشکات ،کتاب  1  ترجمه انگليسي بخش << وظايف زن و شوهر >> ، حد ث  50  .

56  ــ    همان منبع ،حديث  76  .

57  ــ    همان منبع ، پاورقي شماره  138  .

58  ــ    همان منبع ، پاورقي شماره  140  .

59  ــ   ابن کثير ، تفسير سوره نساء ، آيه  34  ، اين حديث بوسيله ابو داود و ابن ماجه هم نقل شده است .

60  ــ   سيدقطب ، في طلال القرآن ، تفسير آيه  34  ، سوره نساء .

61  ــ   انجمن هاي اسلامي استراليا، نشريه مناره  ، 1980  ، ص  10  .

62  ــ   سيد قطب ، في ظلال القرآن ، تفسير آيه  34  ، سوره نساء .

63  ــ    البهي الخولي ، الاسلام و المراة ألمعاصرة ، دارالقلم ، کويت  1984  ، ص  105  .

64  ــ   قرآن سوره نساء آيه  128  .

65  ــ   صحيح بخاري ، ترجمه انگليسي ، بخش  7  ، حديث  134  .

66  ــ   همان منبع ، حديث  130  و  131  .

67  ــ    احياي علوم الدين ، غزالي ، دارالکتب علميه ، بيروت ، جلد  2  کتاب ادب النکاح ، ص  52  .

68  ــ   قرآن سوره نساء ،آيه  3  .

69  ــ   قرآن سوره نساء ،آية  129  .

70  ــ   احمد زکي تفاحه ، زن و اسلام ، دار الکتاب اللبنائي ، بيروت  1985  ، ص  58  .همچنين مراجعه شود به احياي علوم الدين ، غزالي ، دارالکتب علميه ، بيروت جلد  2  کتاب ادب النکاح، ص  54  و ابن عربي احکام قرآن جلد  1  ع ص  504  .

71  ــ   رازي تفسير کبير ، سوره نساء ، آيه  129  .

72  و  73  ــ   همان منبع ، تفسير سوره نساء آيه  3  .

74  ــ    احياي علوم الدين ، غزالي ، دار الکتب علميه ، بيروت ، جلد  2  کتاب ادب النکاح ، ص  34  .

75  ــ   عبدالرحمن الجزيري ، الفقه علي المذاهب الاربعة ، دارالکتب العلمية  ، 990  ، بخش چهارم ، ص  89  .

76  ــ   همان منبع .

77  ــ    احياي علوم الدين ، غزالي ، دار الکتب علميه ، بيروت ، جلد  2  کتاب ادب النکاح ، ص  33  .

78  ــ    همان منبع .

79  ــ    صحيح بخاري ، ترجمه انگليسي ، بخش  7  ، حديث  142  ، و بخش  1  حديث  268  .

80  ــ    محمد ابن سعيد ، الطبقات الکبري ، دار التحرير ، قاهره  1970  ، بخش  8  ، ص  139.

81  ــ    احياي علوم الدين، غزالي، دار الکتب علميه، بيروت جلد  2  کتاب ادب النکاح، ص  27  .

82  ــ    همان منبع ، ص  34  .

83  ــ    رازي تفسير کبير ، سوره نساء ، آيه  3  .

84  ــ    قرطبي ، تفسير سوره نساء ، آيه  3  .

منبع +

برگرفته از سايت افشا

نوشته شده توسط رکسانا آریانی در سه شنبه 27 تیر1385 |